Co to jest pedagogika przeżyć

Pedagogika przeżyć różni się od tradycyjnej tym, że nauczyciel (wychowawca, trener, doradca, mediator, … ) najpierw włączy uczących się (uczniów, studentów, uczestników, …) do rozwiązywania problemu (do akcji, czynności), a potem wspólnie analizują – oceniają przeżycia i doświadczenia. Na podstawie własnych przeżyć i doświadczeń uczący się wytwarzają nowe zręczności, przekonania i sposoby myślenia dla swojego przyszłego doświadczenia i nauki.

Podstawowe założenia:

  • proces, w którym „uczący się” (uczeń, klient, uczestnik, student, …) rozwija swoją osobowość – poprzez bezpośrednie doświadczenie (lub jeszcze lepiej – za pomocą bezpośrednich przeżyć) wytwarza nowe wiadomości, zręczności i wartości;
  • wybrane doznania i doświadczenia (u nas czynności) wybierane są odpowiedzialnie, są autentyczne, bezpośrednie i związane z rzeczywistością oraz są koniecznie oparte na ocenie efektów, refleksji, krytycznej analizie i syntezie;
  • przeżycia i doświadczenia są w programie dobrane (proponowane) tak, że wymagają od „uczącego się” inicjatywy, podjęcia decyzji i odpowiedzialności za wyniki, „uczący się” jest włączony do problemu – zadaje pytania, szuka rozwiązania, eksperymentuje, jest twórczy i wytwarza własne poglądy;
  • wyniki – efekty programów – nie dają się w pełni przewidzieć, są osobiste (subiektywne), wychowawca i „uczący się” wspólnie przeżywają przygodę, sukces i porażkę, ponoszą ryzyko i niepewność.